Prezydent Lech Kaczyński
urodził się w 1949 r. w Warszawie, w rodzinie o tradycjach patriotycznych – matka służyła w Szarych Szeregach, ojciec był żołnierzem Armii Krajowej.

Pełnił szereg odpowiedzialnych funkcji państwowych, był m. in. prezesem Najwyższej Izby Kontroli, ministrem sprawiedliwości w rządzie Jerzego Buzka i prezydentem Warszawy.

Uczęszczał do XLI Liceum Ogólnokształcącego im. Joachima Lelewela w Warszawie, ukończył XXXIX Liceum Ogólnokształcące im. Lotnictwa Polskiego na Bielanach. Następnie studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim. W 1971 roku przeniósł się do Sopotu, by podjąć pracę naukową na Uniwersytecie Gdańskim. Tam też poznał swoją przyszłą żonę Marię. Doktorat z prawa pracy obronił w 1980 r. a habilitację 10 lat później. Był profesorem nadzwyczajnym m.in. Uniwersytetu Gdańskiego.

Jesienią 1977 nawiązał współpracę z kierowanym przez Zbigniewa Romaszewskiego Biurem Interwencji Komitetu Samoobrony Społecznej KOR. Prowadził szkolenia z zakresu prawa pracy dla robotników. Rok później związał się z Wolnymi Związkami Zawodowymi. W Sierpniu ‘80 został doradcą gdańskiego Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego. Jako prawnik był autorem części zapisów porozumień sierpniowych. Był delegatem na I Krajowy Zjazd „Solidarności”. Internowany stanie wojennym (w Strzebielinku od grudnia 1981 do października 1982). Po uwolnieniu powrócił do działalności związkowej.

W miarę upływu czasu jego rola w „Solidarności” rosła. W grudniu 1988 r. został członkiem Komitetu Obywatelskiego przy Lechu Wałęsie. Brał udział w obradach okrągłego stołu w zespole do spraw pluralizmu związkowego. W wyborach czerwcowych 1989 r. wybrany na senatora, a dwa lata później na posła, ale już z listy Porozumienia Obywatelskiego Centrum. W maju 1990 został wybrany pierwszym wiceprzewodniczącym Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność".

Zrezygnował z funkcji po przegranej walce z Marianem Krzaklewskim o stanowisko przewodniczącego „Solidarności" w lutym 1991. W tym też roku został na kilka miesięcy szefem Biura Bezpieczeństwa Narodowego w Kancelarii Prezydenta. W roku 1992 wybrany prezesem Najwyższej Izby Kontroli (NIK). Funkcje piastował do 1995 roku, kiedy to rozpoczął starania o urząd prezydenta. Zrezygnował jednak przed I turą.

W czerwcu 2000 roku Lech Kaczyński został ministrem sprawiedliwości w gabinecie Jerzego Buzka. Objąwszy resort energicznie przystąpił do zerwania z obowiązującą w Polsce od lat liberalną polityką karną. W kwietniu 2001 r. stanął na czele Komitetu Krajowego „Prawo i Sprawiedliwość”, nowej partii prawicowej, powstałej na bazie dawnego Porozumienia Centrum, jego współpracowników z NIK i MS oraz niektórych secesjonistów z Akcji Wyborczej Solidarność. W tym samym roku uzyskał mandat posła na Sejm IV kadencji w okręgu gdańskim.

Na wiosnę 2001 roku wybrany prezesem PiS. Po wrześniowych wyborach wraca do Sejmu. Jesienią 2002 r. wygrywa wybory na prezydenta Warszawy. Rządy w stolicy rozpoczął pod hasłami zlikwidowania pasożytujących na mieście układów korupcyjnych, tzw. „układu warszawskiego” oraz przywrócenia ładu i porządku. Słowa dotrzymał. Złożył mandat na sesji rady miasta w przeddzień objęcia urzędu Prezydenta RP.

W grudniu 2005 roku został czwartym prezydentem Rzeczpospolitej i trzecim wybranym w wyborach bezpośrednich. Jego kadencja kończyła się w grudniu 2010 roku. Miał ubiegać się o reelekcję.

Maria Kaczyńska,
żona Prezydenta RP z wykształcenia była ekonomistką. Ukończyła studia na wydziale transportu morskiego Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Sopocie. Pracowała w Instytucie Morskim w pracowni badań koniunkturalnych, gdzie zajmowała się badaniami perspektyw rozwoju rynków frachtowych na Dalekim Wschodzie.

Za mąż wyszła w 1978 roku. W 1980 r. urodziła się córka Marta. W latach 80 zajmowała się wychowaniem córki oraz tłumaczeniami z języka angielskiego oraz francuskiego.

Pierwsza Dama patronowała różnym organizacjom charytatywnym, nie założyła własnej fundacji. Interesowała się sztuką. Wspierała środowiska artystyczne.

W imieniu Prezydenta uczestniczyła jako Specjalny Wysłannik w wielu uroczystościach międzynarodowych. W ramach swojej działalności publicznej podpisała się w 2007 roku pod apelem kobiet do parlamentarzystów o pozostawienie bez zmian zapisu konstytucji w dziedzinie ochrony życia. W 2007 roku wraz z Ludmiłą Putin otworzyła Dom Polski w Sankt Petersburgu.

Została uhonorowana orderem "Ambasadora Rozwoju Profilaktyki Zdrowia w Polsce 2009", a także Bursztynową Różą - wyróżnieniem przyznawanym w uznaniu za działalność charytatywną, otrzymała tytuł honorowego Przyjaciela Palestyńskiego Towarzystwa im. Fryderyka Chopina.

Maria Kaczyńska pochodziła z rodziny repatriantów z Wilna. Jej ojciec walczył w Armii Krajowej, jeden z jego braci w armii generała Andersa, drugi został zamordowany przez NKWD w Katyniu.

Ryszard Kaczorowski
był ostatnim prezydentem Rządu Polskiego na Wygnaniu. Został zaprzysiężony w lipcu 1989 roku, po tragicznej śmierci Kazimierza Sabbata. Rok później przyjechał do kraju, po ponad 50. latach nieobecności. 22 grudnia 1990 na Zamku Królewskim w Warszawie Ryszard Kaczorowski przekazał insygnia władzy prezydenckiej Lechowi Wałęsie.

Należał do harcerstwa, był związany z drużynami Andrzeja Małkowskiego. Jego konspiracyjną działalność w czasie wojny przerwało aresztowanie przez NKWD 17 czerwca 1940 roku. Sąd wojskowy skazał go na karę śmierci, która zamieniono na 10 lat obozu na Syberii.

W 1942 roku opuścił Związek Radziecki z żołnierzami generała Andersa, by znaleźć się w Palestynie. Przeszedł cały szlak bojowy II Korpusu, w bitwie pod Monte Cassino był dowódcą ośrodka łączności 2 Brygady Strzelców.

 

Po wojnie osiadł na stałe w Londynie. Pracował w przemyśle jako księgowy, do przejścia na emeryturę w 1986 roku. Na emigracji organizował polskie harcerstwo, w latach 50. i 60. był we władzach światowego Związku Harcerstwa na Obczyźnie. W 1986 został powołany do Rady Narodowej Rzeczpospolitej, co oznaczało powierzenie mu obowiązków ministra spraw krajowych.

Uhonorowany wieloma odznaczeniami i orderami w tym Orderem Orła Białego i Orderem Odrodzenia Polski.

Krzysztof Putra
był wicemarszałkiem Sejmu, współzałożycielem Prawa i Sprawiedliwości, a wcześniej Porozumienia Centrum.

Od 1980 roku Krzysztof Putra działał w „Solidarności”. Był posłem w Sejmie „kontraktowym”. Został wybrany z listy Obywatelskiego Komitetu „Solidarność”, uzyskując największą liczbą głosów w swoim okręgu wyborczym.

W 1991 roku został posłem I kadencji Sejmu z listy Porozumienia Obywatelskiego Centrum. W latach 2002-2005 był radnym sejmiku województwa podlaskiego. W 2005 roku został wybrany na senatora. W Senacie pełnił funkcję wicemarszałka. W wyborach do Sejmu w 2007 roku uzyskał najlepszy wynik w okręgu białostockim – ponad 53 tysięcy głosów.

Był żonaty, miał ośmioro dzieci.

Jerzy Szmajdziński
był kandydatem SLD w wyborach prezydenckich.

Socjaldemokrata, wicemarszałek Sejmu. Był ministrem obrony narodowej w rządzie Leszka Millera.

W Sejmie zasiadał od 1985 roku. Był między innymi przewodniczącym Klubu Parlamentarnego SLD.

Był także członkiem komitetu wyborczego Włodzimierza Cimoszewicza w wyborach prezydenckich w 2005 roku. Od początku zasiadał we władzach krajowych SLD, w czerwcu 2008 roku został wiceprzewodniczącym tej partii. W grudniu ubiegłego roku został ogłoszony kandydatem SLD w wyborach prezydenckich w 2010.

Dr Janusz Kochanowski
był Rzecznikiem Praw Obywatelskich, prawnikiem i dyplomatą, prezesem Fundacji ”Ius et Lex”. Specjalizował się w prawie karnym i administracyjnym, opublikował ponad sto artykułów w tych dziedzinach.

Funkcję Rzecznika Praw Obywatelskich pełnił od 2006 roku.

W latach 1989-91 był konsulem generalnym RP w Londynie. W kolejnych latach pełnił liczne funkcje eksperckie i doradcze, między innymi w senackiej Komisji Praw Człowieka i Praworządności i urzędzie Naczelnego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej Lekarzy.

W 2004 roku startował z listy PiS do Parlamentu Europejskiego, jednak nie otrzymał mandatu. Dwa lata wcześniej był kandydatem PiS na sędziego Trybunału Konstytucyjnego, ale w sejmowym głosowaniu przegrał z profesor Ewą Łętowską.

Wykładał na kilku zagranicznych uniwersytetach, we Freiburgu, w Augsburgu oraz The British Academy. Janusz Kochanowski należał do wielu organizacji, w tym: Rotary Club of Warsaw, London Diplomatic Association oraz Transparency International.

Sławomir Skrzypek
był prezesem Narodowego Banku Polskiego.

Wcześniej pełnił obowiązki prezesa zarządu tego banku. W swojej karierze pełnił także funkcje wiceprzewodniczącego rady nadzorczej Banku Ochrony Środowiska, zasiadał w radzie nadzorczej Domu Maklerskiego BOŚ SA. Był także przewodniczącym rad nadzorczych: Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, Banku Pocztowego, a od maja 2006 roku - Telewizji Polskiej.

Od listopada 2002 roku pełnił funkcję zastępcy Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy, odpowiedzialnego między innymi za politykę finansową, inwestycje i nadzór właścicielski.

Aleksander Szczygło
był szefem Biura Bezpieczeństwa Narodowego.

Poseł na Sejm w latach 2001-2006 i 2007-2009 z ramienia Prawa i Sprawiedliwości. W 2007 roku był ministrem obrony narodowej w rządzie Jarosława Kaczyńskiego. Jako parlamentarzysta zajmował się głównie problematyką integracji europejskiej. W grudniu 2005 roku został sekretarzem stanu w ministerstwie obrony narodowej. Kiedy w sierpniu 2006 roku został szefem Kancelarii Prezydenta, złożył mandat poselski.

Jolanta Szymanek-Deresz
posłanka SLD obecnej kadencji Sejmu. Urodziła się w 1954 roku.

Prawnik i posłanka na Sejm V i VI kadencji. Ukończyła studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Po uzyskaniu aplikacji sądowej pracowała w Sądzie Rejonowym dla Warszawy. Po zdaniu egzaminu adwokackiego rozpoczęła pracę w kancelarii adwokackiej.

Była członkiem Międzynarodowej Ligi Prawa Konkurencji. Od 3 stycznia 2000 roku zajmowała stanowisko podsekretarza stanu w Kancelarii Prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego, a od czerwca do grudnia pełniła funkcję szefa Kancelarii. We wrześniu 2005 roku po raz pierwszy została wybrana do parlamentu z listy SLD. W wyborach parlamentarnych w 2007 roku po raz drugi uzyskała mandat poselski. Od kwietnia 2008 roku zasiadała w klubie poselskim Lewica.

W czerwcu 2008 roku została wiceprzewodniczącą SLD.

Izabela Jaruga-Nowacka
była posłanką na Sejm, przewodnicząca Unii Pracy i Unii Lewicy.

W rządzie Marka Belki sprawowała funkcję tzw. ministra bez teki oraz drugiego, obok Jerzego Hausnera, wicepremiera ds. komunikacji społecznej.

Ukończyła studia etnograficzne na Uniwersytecie Warszawskim, później pracowała w Polskiej Akademii Nauk. Zajmowała się ludami dalekiego Wschodu. W okresie PRL nie należała do żadnych organizacji politycznych. Aktywność polityczną rozpoczęła od działań związanych z obroną praw człowieka, w tym szczególnie praw kobiet.

Działała na rzecz równego statusu kobiet i mężczyzn. Była feministką. W wyborach parlamentarnych w 2007 roku po raz czwarty uzyskała mandat poselski, kandydując z listy koalicji Lewica i Demokraci. Od 22 kwietnia 2008 zasiadała w klubie Lewica.

Grażyna Gęsicka
była przewodnicząca klubu parlamentarnego Prawa i Sprawiedliwości.

W latach 2005-07, w rządach Kazimierza Marcinkiewicza i Jarosława Kaczyńskiego, pełniła funkcję ministra rozwoju regionalnego. W 1989 r. uczestniczyła w obradach Okrągłego Stołu w komisji ds. górnictwa. Od września do grudnia 1991 była doradcą ministra pracy, a w 1995 roku stałym doradcą w nadzwyczajnej Komisji Sejmowej ds. zasad polityki regionalnej państwa.

W latach 1998-2001 była podsekretarzem stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej, w sierpniu 2001 r. została wiceprezesem Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości. Choć w kampanii parlamentarnej 2005 roku doradzała Platformie Obywatelskiej, została ministrem rozwoju regionalnego w rządzie PiS.

 

Szefową klubu PiS była od stycznia 2010 roku.

Władysław Stasiak
był szefem kancelarii prezydenta RP.

Wcześniej był szefem Biura Bezpieczeństwa Narodowego oraz ministrem spraw wewnętrznych i administracji. W latach 1993 - 2002 pracował w Najwyższej Izbie Kontroli, między innymi, jako wicedyrektor Departamentu Obrony Narodowej i Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Od listopada 2002 był zastępcą prezydenta Warszawy Lecha Kaczyńskiego. Odpowiadał za sprawy ochrony ładu, porządku i bezpieczeństwa publicznego, działalność Straży Miejskiej.

2 listopada 2005 roku został powołany na stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji, odpowiedzialnego za nadzór nad policją, Strażą Graniczną oraz za Biuro Ochrony Rządu. Od 31 maja 2006 roku do 24 sierpnia 2006 roku był sekretarzem stanu w MSWiA.

Sebastian Karpiniuk
był posłem Platformy Obywatelskiej i szefem zachodniopomorskich struktur partii.

Miał 38 lat. Z wykształcenia prawnik z dyplomem Uniwersytetu Gdańskiego. Od lat był związany z polityką i samorządem. W latach 90. działał w Kongresie Liberalno-Demokratycznym, potem w Unii Wolności. W 2001 roku zapisał się do Platformy Obywatelskiej.

Zaraz po studiach, pod koniec lat 90. był rzecznikiem ówczesnego prezydenta Kołobrzegu Henryka Bieńkowskiego. Potem został radnym miasta. Prowadził w tym czasie własną kancelarię radcy prawnego. W 2004 roku objął funkcję wiceprezydenta Kołobrzegu ds. społecznych.

Po raz pierwszy posłem PO został w 2005 roku. Dwa lata później w przedterminowych wyborach do Sejmu ponownie zasiadł w poselskiej ławie, uzyskując najlepszy wynik w okręgu koszalińskim – 25 827 głosów. Był członkiem tzw. naciskowej komisji śledczej. W marcu 2010 roku został laureatem plebiscytu radiowej Trójki „Srebrne Usta”. Tytuł przyznano mu za wygłoszoną z sejmowej trybuny myśl: „Prawda jest tylko jedna. I prawda leży tam, gdzie leży”.

Aleksandra Natalli-Świat
była posłanką na Sejm i wiceprezesem Prawa i Sprawiedliwości.

W czasach studenckich działała w Niezależnym Zrzeszeniu Studentów. W latach 90. była członkiem Porozumienia Centrum. Później przystąpiła do Prawa i Sprawiedliwości, zasiadała we władzach krajowych tego ugrupowania.

W latach 1982–1991 pracowała jako starszy asystent w Pracowni Regionalnej Zakładu Badań Statystyczno-Ekonomicznych Głównego Urzędu Statystycznego i Polskiej Akademii Nauk. Następnie była m.in. inspektorem wojewódzkim we wrocławskim Urzędzie Wojewódzkim i głównym specjalistą w Urzędzie Miejskim we Wrocławiu. Zasiadała w zarządzie Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego, a później w zarządzie Wrocławskiego Centrum SPA.

W 2005 z listy Prawa i Sprawiedliwości została wybrana posłem V kadencji w okręgu wrocławskim. W Sejmie przewodniczyła Komisji Finansów Publicznych. W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz drugi uzyskała mandat poselski. Uchodziła za głównego eksperta Prawa i Sprawiedliwości w dziedzinie finansów publicznych.

Franciszek Gągor
był szefem Sztabu Generalnego Wojska Polskiego.

Był doktorem nauk wojskowych, specjalistą w dziedzinie rozpoznania i operacji pokojowych. W latach 1976 - 1977 brał udział w misji pokojowej Doraźnych Sił Pokojowych ONZ w Egipcie jako starszy oficer operacyjny. Od 1980 do 1985 roku kierował Pionem Operacyjnym polskiego kontyngentu na Misji Obserwacyjnej Sił Narodów Zjednoczonych do spraw Nadzoru Rozdzielenia Wojsk na Wzgórzach Golan. W latach 1989 -1990 pełnił funkcję zastępcy szefa Logistyki Sił Narodów Zjednoczonych w tej operacji. W 1991 roku został zastępcą dowódcy polskiego kontyngentu w Operacji ”Pustynna Burza” w Zatoce Perskiej.

W 1992 roku służył jako zastępca dowódcy sektora Misji Obserwacyjnej ONZ w Iraku. W 2003 roku, w randze zastępcy sekretarza generalnego ONZ, generał Gągor kierował Misją Obserwacyjną ONZ w Iraku i Kuwejcie, a później pełnił funkcję dowódcy Sił Narodów Zjednoczonych do spraw Nadzoru Rozdzielenia Wojsk na Wzgórzach Golan. W latach 2004 - 2006 był polskim przedstawicielem wojskowym przy Komitetach Wojskowych NATO i UE w Brukseli. W lutym 2006 roku został szefem Sztabu Generalnego Wojska Polskiego.

Biskup Tadeusz Płoski
był ordynariuszem wojskowym. Miał przewodniczyć mszy świętej na polskim cmentarzu wojskowym w 70. rocznicę zbrodni katyńskiej.

Był pierwszym kapelanem wojskowym, który ukończył Podyplomowe Studium Operacyjno - Strategiczne w Akademii Obrony Narodowej w Warszawie i biskupem polowym Wojska Polskiego, generałem dywizji Wojska Polskiego, doktorem habilitowanym nauk prawnych, profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Warmińsko - Mazurskiego.

Pełnił funkcje dziekana Nadwiślańskich jednostek Wojskowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. Był członkiem Rady Prawnej Episkopatu Polski oraz delegatem Konferencji Episkopatu Polski do spraw harcerzy, kombatantów i duszpasterstwa policji. Członek Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa. Pracował także jako korespondent Radia Watykańskiego i Katolickiej Agencji Informacyjnej.

Andrzej Przewoźnik
był Sekretarzem Generalnym Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, historykiem i działaczem państwowym. Zainicjował budowę polskich cmentarzy wojennych między innymi w Katyniu, Miednoje i w Charkowie oraz kilku innych nekropoli mających na celu oddanie hołdu Polakom, ofiarom totalitaryzmu w latach 1939-1956 w Polsce i poza nią.

Uczestniczył w pracach, które doprowadziły do odbudowy i otwarcia Cmentarza Obrońców Lwowa na Ukrainie. Andrzej Przewoźnik był także zaangażowany w budowę cmentarza i pomnika upamiętniającego ofiary zbrodni w Jedwabnem. Zajmował się organizacją wielu znaczących uroczystości rocznicowych, między innymi obchodów 60. rocznicy wyzwolenia obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu-Brzezince, 60. rocznicy powstania w Getcie Warszawskim oraz 60. rocznicy mordów dokonanych na Polakach na Wołyniu.

Zbigniew Wassermann
był prawnikiem i prokuratorem, politykiem Prawa i Sprawiedliwości, posłem IV, V i VI kadencji.

 

W latach 2005-2007 minister-członek Rady Ministrów, koordynator służb specjalnych w rządzie Kazimierza Marcinkiewicza, potem w rządzie Jarosława Kaczyńskiego. W latach 2000-2001 był najbliższym współpracownikiem ówczesnego ministra sprawiedliwości Lecha Kaczyńskiego.

W latach 90. jako prokurator Prokuratury Apelacyjnej w Krakowie nadzorował śledztwa, dotyczące utrudniania dochodzenia w sprawie śmierci Stanisława Pyjasa. W Prokuraturze Krajowej był odpowiedzialny między innymi, za nadzór nad sprawą gangu pruszkowskiego. Ostatnio członek Sejmowej Komisji do spraw Służb Specjalnych w Sejmie IV kadencji. Wiceprzewodniczący sejmowej komisji do spraw PKN Orlen.

Andrzej Kremer
był wiceministrem spraw zagranicznych.

Od 1991 był związany z ministerstwem spraw zagranicznych. Był wicekonsulem i konsulem w Hamburgu, następnie kierownikiem Wydziału Konsularnego Ambasady RP w Bonn. Od 2005 roku wrócił do ministerstwa spraw zagranicznych, gdzie został dyrektorem Departamentu Prawno-Traktatowego. 10 marca 2008 został wiceministrem w MSZ. Od listopada 2009 wchodził w skład Rady Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych.

Przemysław Gosiewski
był posłem na Sejm IV, V i VI kadencji z listy Prawa i Sprawiedliwości.

Był ministrem-członkiem Rady Ministrów oraz wiceprezesem Rady Ministrów w rządzie Jarosława Kaczyńskiego. Równocześnie był przewodniczącym stałego komitetu Rady Ministrów. W 2007 roku, trzykrotnie zajmował stanowisko wicepremiera. Pomiędzy tymi okresami był sekretarzem stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

Pełnił też funkcję przewodniczącego klubu parlamentarnego PiS. W wyborach prezydenckich w 1995 roku był pełnomocnikiem sztabu wyborczego Lecha Kaczyńskiego. W latach 1998 - 2001 zasiadał w Sejmiku Województwa Mazowieckiego. Był doradcą Lecha Kaczyńskiego, pełniącego wówczas funkcję ministra sprawiedliwości. Wspólnie z braćmi Kaczyńskimi zakładał Porozumienie Centrum.

Maciej Płażyński
był prawnikiem i politykiem, byłym wojewodą gdańskim i marszałkiem Sejmu.

Był jednym z założycieli Platformy Obywatelskiej i przewodniczącym jej klubu parlamentarnego, posłem, senatorem i wicemarszałkiem Senatu. W 2003 roku odszedł z PO. Współzakładał gdański Kongres Liberałów, a w 1990 roku został członkiem konserwatywno-liberalnego ugrupowania Koalicja Republikańska, przekształconego później w Partię Konserwatywną.

W 1980 roku był współzałożycielem Niezależnego Zrzeszenia Studentów, a następnie przewodniczącym Zarządu Uczelnianego NZS. Działał też w Ruchu Młodej Polski. Po wprowadzeniu stanu wojennego w grudniu 1981 kierował strajkiem okupacyjnym na Uniwersytecie Gdańskim, później był aktywnym działaczem podziemia solidarnościowego.

Mariusz Handzlik
był dyplomatą, politykiem, podsekretarzem stanu w Kancelarii Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego od października 2008 roku.

Od 1992 pracował jako doradca premiera do spraw polityki zagranicznej. Potem był pierwszym sekretarzem i radcą do spraw polityczno-wojskowych w Ambasadzie RP w Waszyngtonie. Od 2000 roku pełnił funkcję dyrektora Departamentu Polityki Eksportowej, a od 2001 roku - wicedyrektora w Departamencie Polityki Bezpieczeństwa MSZ. Następnie był ambasadorem tytularnym i przewodniczącym Reżimu Kontrolnego Technologii Rakietowych w Paryżu. W latach 2004-2005 był radcą-ministrem w Stałym Przedstawicielstwie RP przy Narodach Zjednoczonych w Nowym Jorku.

Ks. prof. Ryszard Rumianek
był rektorem Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego.

W latach 1966-1972 studiował w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w stolicy. Święcenia kapłańskie przyjął w 1972 roku z rąk kard. Stefana Wyszyńskiego. Studiował na Akademii Teologii Katolickiej, a w latach 1974-77 na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie, gdzie zdobył licencjat nauk biblijnych. W 1977 roku studiował w Franciszkańskim Studium Biblijnym w Jerozolimie, a następnie przez dwa lata na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie, gdzie obronił doktorat z teologii w 1979 r. W 1995 roku zrobił habilitację w zakresie teologii biblijno-pastoralnej na Papieskim Wydziale Teologicznym w Warszawie, rok później uzyskał tam tytuł docenta, a w 1998 roku nadano mu tytuł profesora nadzwyczajnego ATK. Rektorem UKSW był od 1 września 2005 r.

Janusz Kurtyka
był prezesem Instytutu Pamięci Narodowej.

Po utworzeniu IPN został pierwszym dyrektorem jego oddziału w Krakowie. W 2005 roku po rekomendacji Kolegium Instytutu, został wybrany przez Sejm na prezesa IPN. Janusz Kurtyka od 2008 roku prowadził wykłady z zakresu historii ustroju Polski w krakowskiej Wyższej Szkole Filozoficzno-Pedagogicznej ”Ignatianum”.

Zawodowo był związany z Instytutem Historii Polskiej Akademii Nauk oraz Państwową Wyższą Szkołą Wschodnioeuropejską w Przemyślu. Był działaczem opozycji demokratycznej w okresie PRL, brał udział w zakładaniu Niezależnego Zrzeszenia Studentów na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1989-2000 pełnił funkcję przewodniczącego koła NSZZ ”Solidarność” krakowskich placówek Instytutu Historii PAN.

Janusz Kurtyka został odznaczony przez Prezydenta RP Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.

Krystyna Bochenek
była wicemarszałkiem Senatu.

Jako dziennikarka Polskiego Radia Katowice Krystyna Bochenek zasłynęła z wielu znanych w całej Polsce inicjatyw. Ponad 20 lat temu wymyśliła ogólnopolskie Dyktando. Prowadzony przez nią radiowy „Magazyn Medyczny” należał do najpopularniejszych audycji popularyzujących zdrowie.

Po raz pierwszy senatorem została w 2004 roku, kiedy dostała się do parlamentu w wyborach uzupełniających. Rok później, z najwyższym w kraju wynikiem (53,28 proc. poparcia) ponownie weszła do Senatu z listy Platformy Obywatelskiej. Z jej inicjatywy Senat ogłosił 2006 rok Rokiem Języka Polskiego.

Organizowała konferencje naukowe i akcje społeczne, propagujące polszczyznę. Sukces wyborczy powtórzyła w 2007 roku. Objęła wtedy funkcję wicemarszałka Senatu. Za swoją działalność była wielokrotnie nagradzana przez różne środowiska.

Paweł Wypych
był sekretarzem stanu w Kancelarii Prezydenta RP do spraw społecznych. Pełnił też nieformalną funkcję rzecznika prasowego prezydenta Lecha Kaczyńskiego.

W grudniu 2007 roku został doradcą prezydenta do spraw pracy i polityki społecznej. W latach 1996-1999 pracował jako asystent w Zakładzie Kryminologii Instytutu Nauk Prawnych PAN, następnie był dyrektorem Warszawskiego Centrum Pomocy Rodziny.

 

Od 1990 do 2003 roku był warszawskim radnym. Od 2002 roku pełnił funkcję dyrektora Biura Polityki Społecznej Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy. W rządzie PiS był sekretarzem stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej. Pełnił też funkcję Pełnomocnika Rządu do spraw Osób Niepełnosprawnych.

Mecenas Stanisław Mikke
był członkiem Naczelnej Rady Adwokackiej i Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa.

W latach 1997-2001 pełnił funkcję sędziego Trybunału Stanu. Od lat był naczelnym redaktorem pisma adwokatury ”Pale-stra”. Opisywał historię adwokatury i jej martyrologię – wielu adwokatów poniosło śmierć w wyniku zbrodni katyńskiej, liczni zginęli w II wojnie światowej.

Był też konsultantem prawnym słynnych filmów Krzysztofa Kieślowskiego ”Krótki film o zabijaniu” i ”Bez końca”.

Grzegorz Dolniak
był posłem na Sejm, wiceprzewodniczącym Klubu Parlamentarnego Platformy Obywatelskiej. Z wykształcenia ekonomista. Po raz pierwszy został wybrany na posła w wyborach w 2001 roku. W Sejmie V kadencji był przewodniczącym Komisji Spraw Wewnętrznych i Administracji i wiceszefem Klubu Parlamentarnego PO.

W wyborach parlamentarnych z 2007 roku po raz trzeci został posłem, otrzymując najlepszy indywidualny wynik w okręgu wyborczym i ponownie obejmując funkcję wiceprzewodniczącego klubu parlamentarnego. Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego zarządu PO w województwie śląskim.

Lubiany przez dziennikarzy. Był częstym bywalcem mediów.

Ks. Roman Indrzejczyk
był kapelanem prezydenta i rektorem kaplic prezydenckich.

Funkcję tę objął 23 grudnia 2005 roku. Dwukrotnie był krajowym duszpasterzem służby zdrowia. Pełnił funkcję wikariusza w parafiach w Drwalewie i Grodzisku Mazowieckim, a następnie w parafiach warszawskich: św. Aleksandra, Narodzenia Najświętszej Maryi Panny na Nowym Mieście i Matki Boskiej Loretańskiej na Pradze.

W latach 1964-1986 był proboszczem parafii św. Edwarda w Pruszkowie oraz duszpasterzem Szpitala dla Psychicznie i Nerwowo Chorych w Tworkach. Nauczał też religii w Zespole Państwowych Szkół Muzycznych nr 4 im. Karola Szymanowskiego w Warszawie.

Arkadiusz Rybicki
był posłem Platformy Obywatelskiej i byłym wiceministrem kultury i dziedzictwa narodowego.

W PRL był członkiem opozycji demokratycznej i jednym z autorów tzw. postulatów sierpniowych. Z wykształcenia był historykiem. W latach 70. zaangażował się w działalność opozycyjną. W 1977 roku był jednym z założycieli i wydawców pisma „Bratniak”, a w 1979 roku współtworzył Ruch Młodej Polski.

W sierpniu 1980 roku w Gdańsku wraz z Maciejem Grzywaczewskim spisał 21 postulatów stawianych ówczesnemu rządowi przez Międzyzakładowy Komitet Strajkowy. Tablice z postulatami zostały w 2003 roku wpisane przez UNESCO na Światową Listę Dziedzictwa Kulturowego zawierającą najważniejsze dokumenty ludzkości. Po sierpniu 1980 Rybicki zaangażował się w działalność Solidarności. W czasie stanu wojennego był przez rok internowany. Poczynając od 1983 roku, przez kilka lat był bliskim współpracownikiem Lecha Wałęsy. Rybicki był jednym z założycieli Koalicji Republikańskiej, a także wiceprzewodniczącym Partii Konserwatywnej i działaczem Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego.

W 1999 roku został wiceministrem kultury w rządzie AWS, funkcję tę pełnił do 2001 roku. W 2001 roku został odznaczony Narodowym Orderem Zasługi przyznanym przez Prezydenta Francji Jacques'a Chiraca.

Stanisław Komorowski
był wiceministrem obrony narodowej.

Wcześniej był zastępcą szefa resortu spraw zagranicznych. Był absolwentem Uniwersytetu Warszawskiego, doktorem nauk fizycznych. W latach 1978-1990 pracownik naukowy w Instytucie Chemii Fizycznej PAN.

Karierę w dyplomacji rozpoczął w 1991 roku. Był m.in. ambasadorem w Hadze i w Londynie. W latach 1998-1999 pełnił funkcję dyrektora Sekretariatu Ministra Spraw Zagranicznych. W roku 2002 mianowany na stopień Ambasadora Tytularnego Służby Zagranicznej. W latach 2005-2006 pełnił funkcję podsekretarza stanu w MSZ, potem był pracownikiem Departamentu Azji i Pacyfiku Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

26 listopada 2007 został powołany na stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej.

Joanna Agacka-Indecka
od 2007 roku była prezesem Naczelnej Rady Adwokackiej.

Od 2004 roku pełniła funkcję wiceprezesa Rady. W 1988 roku ukończyła prawo na Uniwersytecie Łódzkim. Potem była pracownikiem naukowym tego uniwersytetu. W latach 1992-93 pracowała w kancelariach adwokackich w USA i Wielkiej Brytanii oraz Instytucie Prawa Karnego Międzynarodowego.

Uczestniczyła w przygotowywaniu projektu zmian Prawa o adwokaturze przez Zespół NRA oraz w Komisji przygotowującej Nadzwyczajny Zjazd Adwokatury. Od 2003 roku uczestniczyła w pracach parlamentarnych – najpierw jako ekspert, później jako przedstawiciel samorządu.

Joanna Agacka-Indecka była wymieniana jako kandydat na sędziego Trybunału Konstytucyjnego. Osierociła nastoletnią córkę.

Anna Walentynowicz,
symbol Sierpnia 1980 roku i całej opozycji demokratycznej w Polsce.

To w jej obronie powołano „Solidarność”. Pracowała jako robotnica Stoczni Gdańskiej. Za niezależną działalność związkową została dyscyplinarnie zwolniona z pracy w sierpniu 1980 roku. Decyzja dyrekcji wywołała 14 sierpnia strajk, w czasie którego powstał NSZZ Solidarność, a Walentynowicz i zwolnionego niedługo potem Lecha Wałęsę przywrócono do pracy.

W stanie wojennym stanęła przed sądem oskarżona o organizowanie strajku w grudniu 1981 roku. Skazano ją na półtora roku więzienia w zawieszeniu. W grudniu 1983 roku trafiła do więzienia za udział w próbie wmurowania tablicy upamiętniającej górników zamordowanych w kopalni „Wujek”.

Była inicjatorką protestu głodowego po zabójstwie księdza Jerzego Popiełuszki w 1985 roku. W latach 80. krytykowała jednak ówczesne kierownictwo NSZZ „Solidarność” skupione wokół Lecha Wałęsy. Była przeciwniczką obrad Okrągłego Stołu.

Po 1989 roku nie utożsamiała się z polityką rządzących partii postsolidarnościowych. 13 grudnia 2005 roku odebrała Medal Wolności od Amerykańskiej Fundacji Ofiar Komunizmu na rzecz „Solidarności”. W 2006 roku została odznaczona przez prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego Orderem Orła Białego.

Piotr Nurowski
był prezesem Polskiego Komitetu Olimpijskiego, zasłużonym działaczem sportowym.

 

Przez krótki czas był sprawozdawcą sportowym w Polskim Radiu. W 1972 został wiceprezesem Polskiego Związku Lekkiej Atletyki. Rok później, jako najmłodszy na świecie szef narodowego związku sportowego, został wybrany prezesem PZLA. Tę funkcję pełnił do 1976 oraz w latach 1978–1980.

Od 1981 był pracownikiem Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Pełnił m.in. funkcję pierwszego sekretarza ambasady w Moskwie. W 1992 zaangażował się w tworzenie stacji telewizyjnej Polsat. Pełnił również funkcję prezesa Zarządu Elektrimu. W lutym 2005 wybrany na stanowisko prezesa Polskiego Komitetu Olimpijskiego.

Stefan Melak
był prezesem Komitetu Katyńskiego.

Uczestnik studenckich demonstracji Marca ’68. Od 1974 r. kolejno współzałożyciel i prezes Kręgu Pamięci Narodowej. W 1979 r. współzałożyciel i prezes Konspiracyjnego Komitetu Katyńskiego. Działał w Konfederacji Polski Niepodległej.

W latach 1980-1981 członek redakcji niezależnych czasopism: „Niepodległość”, „Gazeta Polska”, kolporter prasy niezależnej, współpracownik Komitetu Obrony Więzionych za Przekonania.

31 VII 1981 r. na Cmentarzu Powązkowskim odsłonił wykonany przez swojego Brata Arkadiusza Melaka pierwszy w Polsce pomnik katyński (po kilku godzinach usunięty po interwencji Ambasady ZSRR). Następnie wiceprzewodniczący Obywatelskiego Komitetu Budowy Pomnika Katyńskiego przy Zarządzie Regionu Mazowsze NSZZ „Solidarność”, uczestnik I zjazdu Solidarności w Gdańsku. 13 XII 1981 - 24 X 1982 internowany w Ośrodku Odosobnienia w Warszawie-Białołęce, Jaworzu i Darłówku.

W latach 1982-1989 redaktor i wydawca w niezależnym Wydawnictwie Polskim. Wychowawca młodzieży.

W 1991 r. w Miednoje i Charkowie postawił krzyże upamiętniające pomordowanych Polaków. Inicjator i budowniczy kilkudziesięciu pomników i tablic ofiar Katynia, Miednoje i Charkowa. Od 2006 członek redakcji, publicysta „Gazety Polskiej” i „Naszego Dziennika”. Członek Zarządu Stowarzyszenia Wolnego Słowa, założyciel Stowarzyszenia Olszynka Grochowska, inicjator oddany idei budowy Alei Chwały w Olszynce Grochowskiej. Autor książek i artykułów na temat Zbrodni Katyńskiej, Powstań Listopadowego i Styczniowego.

W 2006 r. Odznaczony przez Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

Gabriela Zych
była prezesem Rodziny Katyńskiej w Kaliszu.

Założycielem stowarzyszenia rodziny katyńskiej był Leszek Zych, któremu w Katyniu władze sowieckie zamordowały ojca - Stefana Zycha. Po Jego śmierci 02.01.2001r na czele stowarzyszenia stanęła Jego żona Gabriela Zych.

Całym swoim zaangażowaniem, poświęceniem pragnęła ocalić Katyń od zapomnienia. Organizowała liczne spotkania Rodzin Katyńskich. Brała czynny udział w organizowaniu wielu uroczystości upamiętniających tą zbrodnię. Istotną dla niej sprawą było przekazywanie tragicznej, ale prawdziwej historii następnym pokoleniom.

W katastrofie w okolicach Smoleńska zginęli także:

Ewa Bąkowska, przedstawiciel Rodzin Katyńskich i innych stowarzyszeń

gen. broni Andrzej Błasik, dowódca Sił Powietrznych

Anna Maria Borowska, przedstawiciel Rodzin Katyńskich i innych stowarzyszeń

Bartosz Borowski, przedstawiciel Rodzin Katyńskich i innych stowarzyszeń

gen. dyw. Tadeusz Buk, przedstawiciel Sił Zbrojnych

gen. bryg. abp Miron Chodakowski, Prawosławny Ordynariusz Wojska Polskiego

 Czesław Cywiński, prezes Zarządu Głównego Światowego Związku Żołnierzy AK

Leszek Deptuła, poseł

ppłk Zbigniew Dębski, członek Kapituły Orderu Wojennego Virtuti Militari

Katarzyna Doraczyńska, Kancelaria Prezydenta

 Edward Duchnowski, sekretarz generalny Związku Sybiraków

Aleksander Fedorowicz, tłumacz języka rosyjskiego

Janina Fetlińska, senator

Jarosław Florczak, funkcjonariusz BOR

Artur Francuz, funkcjonariusz BOR

gen. bryg. Kazimierz Gilarski, przedstawiciel Sił Zbrojnych

ks. prałat Bronisław Gostomski, przedstawiciel Rodzin Katyńskich i innych stowarzyszeń

Paweł Janeczek, funkcjonariusz BOR

Dariusz Jankowski, Kancelaria Prezydenta

o. Józef Joniec, prezes Stowarzyszenia Parafiada

wiceadm. Andrzej Karweta, dowódca Marynarki Wojennej

Mariusz Kazana, dyrektor Protokołu Dyplomatycznego w MSZ

gen. bryg. Stanisław Nałęcz-Komornicki, Kanclerz Orderu Wojennego Virtuti Militari

Paweł Krajewski, funkcjonariusz BOR

ks. Zdzisław Król, b. kapelan Warszawskiej Rodziny Katyńskiej

Janusz Krupski, kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych

ks. Andrzej Kwaśnik, kapelan Federacji Rodzin Katyńskich

gen. Bronisław Kwiatkowski, przedstawiciel Sił Zbrojnych

Wojciech Lubiński, lekarz prezydenta

Tadeusz Lutoborski, przedstawiciel Rodzin Katyńskich i innych stowarzyszeń

Barbara Mamińska, Kancelaria Prezydenta

Zenona Mamontowicz-Łojek, prezes Polskiej Fundacji Katyńskiej

Tomasz Merta, wiceminister kultury

Janina Natusiewicz-Mirer, osoba towarzysząca

Piotr Nosek, funkcjonariusz BOR

Bronisława Orawiec-Loeffler, przedstawiciel Rodzin Katyńskich i innych stowarzyszeń

ks. ppłk Jan Osiński, Ordynariat Polowy WP

ks. płk Adam Pilch, ewangelickie duszpasterstwo polowe

Katarzyna Piskorska, przedstawiciel Rodzin Katyńskich i innych stowarzyszeń

gen. dyw. Włodzimierz Potasiński, przedstawiciel Sił Zbrojnych

Andrzej Sariusz-Skąpski, prezes Federacji Rodzin Katyńskich

Wojciech Seweryn, przedstawiciel Rodzin Katyńskich i innych stowarzyszeń

Leszek Solski, przedstawiciel Rodzin Katyńskich i innych stowarzyszeń

Jacek Surówka, funkcjonariusz BOR

Izabela Tomaszewska, Kancelaria Prezydenta

Marek Uleryk, funkcjonariusz BOR

Teresa Walewska-Przyjałkowska, przedstawiciel Rodzin Katyńskich i innych stowarzyszeń

Wiesław Woda, poseł

Edward Wojtas, poseł

Stanisław Zając, senator

Janusz Zakrzeński, aktor

Dariusz Michałowski, funkcjonariusz BOR

Agnieszka Pogródka-Węcławek, funkcjonariuszka BOR

Oprócz pasażerów na pokładzie samolotu było także 7 członków załogi:

Arkadiusz Potasiuk, kapitan

Robert Grzywna, członek załogi

Andrzej Michalak, członek załogi

Artur Ziętek, członek załogi

Barbara Maciejczyk, stewardessa

Natalia Januszko, stewardessa

Justyna Moniuszko, stewardessa