Lana Turner debiutuje na ekranie jako 16-latka, potem szybko staje się jedną z najpopularniejszych hollywoodzkich aktorek, jest porównywana do Liz Taylor i Avy Gardner. Początkowo gra niewinne dziewczęta, ale największe uznanie zdobywa po głównej roli w filmie „Listonosz zawsze dzwoni dwa razy”, gdzie wciela się w zimną blondynkę, która z kochankiem planuje zamordowanie swojego męża. Turner kocha błysk fleszy i uwielbienie publiczności, pragnie być adorowana, jednak jej relacje z mężczyznami układają się fatalnie. „Planowałam jednego męża i siedmioro dzieci. Wyszło na odwrót”, mówi po latach.

Jedyne dziecko, córkę Cheryl, ma z drugim mężem, restauratorem Stephenem Crane’em. Gdy się pobierają, wychodzi na jaw, że jego meksykański rozwód nie ma mocy prawnej w USA, więc małżeństwo zostaje anulowane. Rok później po raz drugi biorą ślub, bo 22-letnia Lana jest w ciąży. Po porodzie lekarze długo ratują dziewczynkę, przez wiele godzin przetaczają jej krew, ponieważ Lana i Stephen mają konflikt serologiczny. Rozwodzą się miesiąc po przyjściu na świat córki, ale Crane, jako jedyny były mąż Turner, pozostaje z nią w dobrych relacjach.

Zakazany owoc

Cheryl po raz pierwszy ucieka z domu, gdy ma 12 lat. Czwarty mąż Lany, aktor Lex Barker, na ekranie Tarzan i szlachetny Old Shatterhand w filmach o Winnetou, prywatnie jest pedofilem. Molestuje Cheryl, kilka razy brutalnie ją gwałci. Dziewczynka nic nie mówi matce, bo ta jest zainteresowana wyłącznie sobą. Pewnego dnia wychodzi z domu z jedną walizką, policja odwozi ją z powrotem. Gdy Barker próbuje ją udusić, Cheryl opowiada o wszystkim babci, matce Lany, a ta wszczyna alarm. Aktorka natychmiast rozwodzi się z Barkerem, ale nie wnosi oskarżenia w sprawie krzywdzonej córki, bo boi się, że jej kariera nie przetrwa takiego skandalu.

W tym samym 1957 roku w filmie „Peyton Place” wciela się w matkę, której córka zostaje zgwałcona przez ojczyma. Dostaje za tę rolę swoją jedyną nominację do Oscara.„Wiem, dlaczego była taka dobra. Bo nie musiała grać”, powie po latach Cheryl. Po czwartym rozwodzie 36-letnia Lana poznaje cztery lata młodszego Johnny’ego Stompanato, przystojnego byłego komandosa marines. Traci dla niego głowę. Nie wie, albo nie chce wiedzieć, że Johnny jest blisko związany z jednym z najgroźniejszych gangsterów Mickeyem Cohenem, który zaczynał u boku Ala Capone, a potem rządził mafią w Los Angeles. „To był zakazany owoc, wielkie zauroczenie”, tłumaczy aktorka.

Stompanato chce się z nią jak najszybciej ożenić, by wejść do hollywoodzkiej śmietanki towarzyskiej, ale ona zachowuje resztki rozsądku i odwleka decyzję o ślubie. Johnny jest wściekły, robi jej wymówki, a widząc, że to  niewiele daje, postanawia zagrać inaczej: zaprzyjaźnia się z Cheryl. Lana jest w domu rzadkim gościem, oni stają się nierozłączni. Chodzą razem na zakupy i do kina, są tak blisko, że Stephen Crane oznajmia Johnny’emu:

„Nie obchodzi mnie, co robisz z moją byłą żoną. Ale jeżeli tkniesz moją córkę, zabiję cię”.

Tymczasem Stompanato staje się coraz bardziej zaborczy. Odwiedza Lanę na planie filmu, który ona kręci w Londynie z Seanem Connerym, i urządza im scenę zazdrości, wymachując pistoletem. Sean, przyszły James Bond, wytrąca mu broń z ręki i wymierza cios w szczękę. Lana dyskretnie informuje o incydencie Scotland Yard, funkcjonariusze każą Johnny’emu natychmiast opuścić terytorium Wielkiej Brytanii i eskortują go na lotnisko.

Gdy aktorka wraca do Stanów, Stompanato nasila groźby i rękoczyny, staje się coraz bardziej brutalny. Wciąż pyta o ślub. Lana jest w potrzasku, boi się i jego, i utraty wizerunku. Nie prosi policji o pomoc, bo obawia się, że prasa będzie pisała o niej jako o podstarzałej seksbombie, która ciągle ma problemy z mężczyznami. Stompanato naciska, by zabrała go na rozdanie
Oscarów – jest nominowana za film „Peyton Place”, ale Lana nie chce, by fotografowano ich razem na dywanie. Pojawia się tam z córką i swoją matką, ceremonia ma miejsce 26 marca 1958 roku. 

Bez śladów krwi

Dziewięć dni później, 4 kwietnia, w Wielki Piątek, policja i lekarze wezwani do domu Lany stwierdzają śmierć Stompanato na skutek wykrwawienia. Lana mówi, że po rozdaniu Oscarów Johnny po raz kolejny ją pobił – za to, że nie wzięła go ze sobą. I wciąż powtarzał, że jeśli będzie próbowała od niego odejść, poderżnie gardło jej i Cheryl. Zwierza się z tego córce, która namawia ją, żeby definitywnie zakończyła związek. „Mamo, cały czas będę w pobliżu, nie bój się”, zapewnia.

Feralnego dnia Cheryl słyszy w sypialni ich awanturę, idzie tam, po drodze bierze z kuchni długi nóż, nowy, jeszcze z metką. Lana zeznaje, że gdy Stompanato otworzył drzwi, pod którymi stała Cheryl, miała wrażenie, że córka go popchnęła. Nie widziała noża w jej ręku. Potem pobiegła do łazienki po ręczniki, by zatamować krew Johnny’emu, i zadzwoniła do swojej matki. Tak wygląda wersja Lany i Cheryl. Pewne jest jedynie to, że to matka Lany wzywa karetkę.

Policja przyjeżdża jako ostatnia. Rodzina Stompanato oraz jego przyjaciel gangster Mickey Cohen domagają się badania Lany i Cheryl na wykrywaczu kłamstw. Sugerują, że to aktorka zabiła Johnny’ego, gdy spał, a Cheryl bierze wszystko na siebie, wiedząc, że jako nieletnia łatwiej uniknie kary. Bo jakim cudem krucha 14-latka zabija postawnego byłego komandosa, który służył w piechocie morskiej i walczył na Pacyfiku podczas II wojny światowej? W dodatku robi to jednym ciosem. Uderzenie jest bardzo silne: przecina wątrobę, żyłę doprowadzającą krew do wątroby oraz aortę brzuszną.

Adwokat 10-letniego syna Stompanato domaga się od Lany milionowego odszkodowania. Twierdzi, że aktorka mogła zamordować kochanka z zazdrości, gdy nakryła go w łóżku z córką (to akurat mało prawdopodobne, ale wtedy jeszcze nikt nie wie, że Cheryl jest lesbijką). Wszyscy natomiast zadają sobie pytanie, dlaczego przy tak rozległych ranach nie ma na podłodze śladów krwi? Widać to na zdjęciu, na którym policjant ogląda ciało Johnny’ego. Tę kwestię akurat można wytłumaczyć: przy ranie kłutej, zadanej wąskim narzędziem, następuje krwotok wewnętrzny. Jednak dlaczego Lana nie zadzwoniła od razu na pogotowie? Co robiła z córką przed przyjazdem lekarzy i policji?

W sypialni panuje sterylny porządek, jest niewiele odcisków palców, jakby ktoś tam starannie posprzątał. A może to nie Cheryl ani nie Lana zadały cios, tylko aktorka kogoś wynajęła? Pojawiają się nawet sugestie, że Johnny’ego zabił Sean Connery

Ani słowa o tej nocy

Spekulacje się mnożą, jednak opinia publiczna jest po stronie Cheryl. „Tej małej należy się pomnik”, mówią taksówkarze w Los Angeles. Nie bez znaczenia jest tu mafijna przeszłość Stompanato. Cheryl zostaje zabrana do aresztu. Lana na procesie ekspresyjnie opowiada o brutalności kochanka i jego groźbach, złośliwi komentują, że to jej najlepsza rola. Cheryl twierdzi, że
nie pamięta zajścia, nie może sobie nawet przypomnieć momentu, gdy brała nóż z kuchni. „To było tak, jakbym wyszła ze snu, a potem wszystko się rozpadło”, mówi przed sądem.

W większości systemów prawnych fakt, że idąc do sypialni, gdzie był Stompanato, wzięła ze sobą nóż, zostałby raczej uznany za działanie z premedytacją. Jednak sędziom przysięgłym wystarczy 20 minut, żeby ustalić werdykt: Cheryl jest niewinna, zabiła w obronie własnej. Sąd oddaje ją pod kuratelę babci i zabrania, do ukończenia 18. roku życia, jakichkolwiek kontaktów z mediami. Osiem miesięcy później Lana, jej matka Mildred, Cheryl oraz ojciec dziewczyny Stephen pojawiają się uśmiechnięci na premierze nowego filmu Turner „Zwierciadło życia”. Jest to historia konfliktu ambitnej aktorki i jej córki, którą uwodzi kochanek matki. Dziennikarze, widząc ich tak zrelaksowanych, pytają: „Czy to, co wydarzyło się w Wielki Piątek, naprawdę nie zrobiło na nich żadnego wrażenia?”.

Zrobiło. Cheryl odreagowuje traumę buntem. Opuszcza lekcje w ekskluzywnym liceum w Beverly Hills, szaleje w nocnych klubach. „Szukałam czegoś, czego nie mogłam nigdzie znaleźć”, wspomina. Mieszka u babci, z matką nie chce utrzymywać kontaktów. Gdy policja znajduje w jej samochodzie marihuanę, sąd skazuje ją na rok pobytu w ośrodku wychowawczym. Tuż przed upływem tego terminu matka okłamuje ją, że kara została przedłużona jeszcze o rok, nie wiadomo, dlaczego to robi. Cheryl podcina sobie żyły.

Po wyjściu z ośrodka podejmuje jeszcze jedną próbę samobójczą, miesza alkohol i środki nasenne, przypadkowo ratuje ją przyjaciel. Na matkę nie może liczyć, jest zajęta piątym mężem, z którym rozwodzi się po dwóch latach. Pomaga jej ojciec, właściciel modnych restauracji. Zatrudnia 19-letnią Cheryl u siebie, dziewczyna w końcu staje na nogi. Dziesięć lat po feralnym piątku poznaje na imprezie modelkę Jocelyn LeRoy, są ze sobą do dzisiaj, czyli ponad pół wieku, w 2014 roku biorą ślub. Prowadzą razem agencję nieruchomości. Za namową Jocelyn Cheryl pisze autobiograficzną książkę. Nie oszczędza w niej Lany, wspomina swoje smutne dzieciństwo, kiedy wciąż czekała, aż matka wróci do domu.

Jednak w tym czasie stają się z Laną bardzo sobie bliskie. Aktorka po rozwodzie z siódmym mężem jest sama, od czasu do czasu gra w filmach i serialach. Kiedy przez trzy lata choruje na raka gardła, córka troskliwie się nią opiekuje. Turner umiera w 1995 roku, Cheryl w filmie dokumentalnym o niej mówi:

„Jeśli naprawdę chcesz happy endu, to on w końcu nastąpi. Zupełnie jak w filmie”.

Ostatni, siódmy mąż Lany (ich małżeństwo trwało półtora roku), który przedstawia się jako hipnotyzer Ronald Dante, już po jej śmierci mówi mediom, że kiedyś po pijanemu mu się zwierzyła: „Zabiłam sukinsyna i zrobiłabym to jeszcze raz”. Jednak Dante nie jest zbyt wiarygodny, okradł Lanę z pieniędzy. Jedyną osobą, która wie, co tak naprawdę wydarzyło się w „krwawy piątek”, jest 75-letnia dziś Cheryl Crane. Ale ona wiele lat temu oznajmiła, że już nigdy nie będzie się wypowiadała na temat tamtej nocy.